De bruid weggeven: Een oude term met een nieuwe betekenis

Als trouwambtenaar vraag ik bij de voorbespreking altijd: “Hoe komen jullie binnen?”

Vaak hoor ik dan dat de vader de bruid zal weggeven. Hierin zijn we toch wel beetje traditioneel wordt er dan gezegd. En dat snap ik ook wel.

Maar elke keer denk ik: wat een vreemde uitdrukking eigenlijk. Alsof je een mens kunt weggeven.

Trouw traditie: de bruid letterlijk weggeven

De oorsprong ligt natuurlijk in oude tradities. Vroeger was een huwelijk vooral een overeenkomst tussen families, en werd de vrouw letterlijk overgedragen van haar vader aan haar man.

Gelukkig leven we in een andere tijd, maar sommige woorden blijven hangen, ook al hebben we hun betekenis allang anders ingevuld.

Toch moet ik eerlijk zeggen: het moment dat iemand met de bruid of bruidegom aan de arm naar voren loopt, blijft iets bijzonders hebben.

Niet als overdracht, maar als zegen. Als een teken van steun: “Ik sta achter jou. Ik loop met je mee tot aan het begin van jouw nieuwe hoofdstuk.”

Ik raak daar vaak zelf ook ontroerd van. Je ziet hoe liefde en verbondenheid voelbaar worden in die paar stappen door het gangpad.

Tranen van geluk, natte oogjes, glimlachen, hier komen verleden en heden samen in het moment.

Ik zie het allemaal. En ik voel het ook, het raakt ook mij, maar ik ben ook een romanticus he…

Wie geeft de bruid weg?

Het hoeft natuurlijk niet altijd de vader te zijn!

Het kan tegenwoordig op zóveel manieren. Soms is het de vader, soms de moeder, soms allebei. Soms een broer of zus, een goede vriend(in), of zelfs een volwassen kind dat zijn of haar ouder begeleidt bij een tweede huwelijk.

Het maakt niet uit wie het is, het gaat om het gevoel: iemand die je dierbaar is, die je steunt en je liefdevolle zegen geeft

De omgekeerde rollen, de liefde die generaties verbindt, daar kan geen traditie tegenop.

Een andere traditie welke ik ook enorm mooi vind, is dat als er om de hand van hun dochter of zoon wordt gevraagd.

Het is vaak een intiem en bijzonder ritueel. Soms gebeurt het op een klassieke manier, met beleefdheid en netheid, maar soms ook met een persoonlijke touche: een glas whisky erbij met een sigaar, een moment van samen lachen en even proosten op het leven.

Het gaat dan niet om bezit, maar om respect. Het zegt: “Ik waardeer jouw plek in haar of zijn leven.

Ik vertrouw jou en wil dat jij onderdeel bent van dit nieuwe hoofdstuk.” Dat kan klein en eenvoudig zijn, maar vaak wordt het gekoesterd als een herinnering voor het leven.

De trouwceremonie

En dan komt alles samen in de ceremonie. Het moment waarop liefde en verbondenheid voelbaar worden voor iedereen.

De vader begeleidt zijn dochter en je ziet hoeveel trots hij zich voelt. Familie en vrienden kijken toe, je voelt hoe bijzonder dit moment voor iedereen is.

De emoties, de kleine gebaren, de knuffels en de blikken tussen families.

En ik kijk naar de bruidegom en hoor fluisterend een WOW, ik zie de tranen in zijn ogen. Ik voel zijn hart sneller kloppen

En ik geniet mee van dit moment.

De ceremonie kan beginnen, ik ben er klaar voor.

Dankbaar dat ik zo vaak van deze bijzondere momenten mag meegenieten.

Trouwambtenaar Sandra Talsma

Neem contact op met Sandra!