Als trouwambtenaar denk je na verloop van tijd dat je alles wel een keer hebt meegemaakt. Bruidsparen die elkaar huilend het jawoord geven, spectaculaire entrees, bijzondere locaties en onverwachte verrassingen. Maar op een ochtend in oktober 2023 werd ook ik volledig verrast.
Het was een gewone werkdag. Er stonden acht korte, zakelijke huwelijken gepland in het stadhuis van Eindhoven. Zoals wel vaker op zo’n ochtend volgden de ceremonies elkaar in hoog tempo op. Alles verliep volgens planning en ik verwachtte een rustige ochtend.
Tot ik vanuit de hal wat geroezemoes hoorde.
Niet veel later verschenen er vier levensgrote dinosaurussen.
Ik wist niet wat ik zag. Vier opblaasdino’s waggelden richting de trouwzaal. Twee daarvan vormden het bruidspaar, de andere twee waren de getuigen. Medewerkers, bezoekers en voorbijgangers konden hun lach nauwelijks inhouden. Ook ik moest even schakelen.
Natuurlijk ontstond er meteen een praktische vraag. Kon het officiële huwelijk eigenlijk wel plaatsvinden terwijl iedereen verstopt zat in een opblaasdinosaurus?
Bij een huwelijk moeten het bruidspaar en de getuigen herkenbaar zijn. Daarnaast moeten officiële documenten worden ondertekend. En hoewel dinosaurussen misschien veel kunnen, blijkt een nette handtekening zetten met dino-poten toch een hele uitdaging. De pakken gingen dus even uit.
Wat volgde was een korte, gezellige ceremonie waarin veel werd gelachen. Maar zoals bij ieder huwelijk kwam ook hier het moment waarop het jawoord werd uitgesproken, de huwelijksvoltrekking werd bevestigd en de handtekeningen werden gezet.
Juist dat moment blijft voor mij als trouwambtenaar iedere keer bijzonder. Hoe verschillend bruidsparen ook zijn en hoe zij hun trouwdag ook invullen, op dat ene moment staan zij stil bij een beslissing die hun leven verandert. Dat maakt iedere huwelijksvoltrekking uniek.
Tijdens de gesprekken die ochtend vertelde het bruidspaar dat het grote feest pas enkele dagen later zou plaatsvinden. Dat zagen zij als hun échte trouwdag. Het bezoek aan het stadhuis beschouwden zij vooral als de formele stap die daaraan voorafging.
Steeds vaker lijkt de nadruk te liggen op de feestdag, de locatie, de kleding, de foto’s en de viering met familie en vrienden. De huwelijksvoltrekking op het gemeentehuis wordt dan soms ervaren als iets dat eerst nog even geregeld moet worden.
Misschien maakte juist die tegenstelling het dinohuwelijk zo bijzonder. Buiten trokken vier opblaasdinosaurussen alle aandacht. Foto’s werden gemaakt, mensen bleven staan kijken en overal klonk gelach.
Al tijdens de ceremonie was duidelijk dat dit huwelijk meer aandacht zou trekken dan de gemiddelde huwelijksvoltrekking. Het Eindhovens Dagblad was aanwezig met een journalist én een filmploeg. Daarna volgden andere regionale en lokale media, het journaal en sociale media. Op TikTok werden de beelden duizenden keren bekeken. Het dinohuwelijk ging in korte tijd een heel eigen leven leiden.
Vrijwel iedereen herinnerde zich de dinosaurussen.
Toen ik die ochtend naar mijn werk ging, verwachtte ik acht korte, zakelijke huwelijken.
Wat ik kreeg, was een verhaal dat nog jarenlang werd naverteld. Niet alleen vanwege de vier dinosaurussen die het stadhuis binnen waggelden, maar ook omdat het mij opnieuw deed beseffen hoe gemakkelijk de officiële huwelijksvoltrekking soms wordt overschaduwd door alles wat eromheen wordt georganiseerd. Terwijl juist dát het moment is waarop twee mensen daadwerkelijk met elkaar in het huwelijk treden.
Meer over trouwambtenaar Edith Koppelmans
Eindhoven
