- Waarom ik hoop dat jullie trouwceremonie een beetje uit de hand loopt - augustus 5, 2026
Lieve bruidsparen, stop alsjeblieft met het organiseren van een perfecte bruiloft.
Ik ga jullie iets nu iets zeggen wat je waarschijnlijk niet snel uit de mond van een trouwambtenaar hoort. Ik hoop dat jullie trouwceremonie niet perfect verloopt.
Ja, echt. En ik weet dat dit een gekke opening is voor iemand die leeft van bruiloften. Maar ik meen het. En nee, dat is niet omdat ik van chaos houd. Ik hou niet van vergeten ringen, omvallende bloemen of een microfoon die ermee ophoudt op het moment suprême. 😉
Maar ik zie bruidsparen soms maandenlang stressen over dingen waar over tien jaar werkelijk niemand het nog over heeft.
De kleur van de servetten. Ze vergelijken twaalf tinten wit. Twijfelen tussen zand, crème en warm taupe. Ze maken zich druk over of de bloemen wel genoeg doorlopen in het kleurenpalet van de stoelstrik. Of de gasten linksom of rechtsom de ceremonie binnenlopen.
Allemaal begrijpelijk, want jullie willen dat deze dag bijzonder wordt.
Maar ondertussen schuiven ze het enige onderdeel waarop iedereen straks echt voelt waarom jullie bij elkaar horen steeds een weekje vooruit.
“Dat regelen we later wel.”
En dat vind ik zonde. Niet een beetje, heel erg zonde.
Mag ik jullie een vraag stellen?
Stel, het is 2036. Jullie zitten op een verjaardag. Iemand vraagt: “Wat herinner jij je nog van jullie bruiloft?”
Wat hoop je dan te vertellen?
Dat de champagne precies 7 graden was?
Dat de stoelhoezen perfect pasten?
Dat de servetten warm taupe waren in plaats van zand?
Of hoop je te zeggen:
“Ik weet nog dat mijn vader halverwege zijn verhaal stilviel omdat hij zijn tranen niet meer kon tegenhouden.”
“Ik weet nog dat de hele zaal dubbel lag tijdens de ceremonie.”
“Ik weet nog dat we elkaar aankeken alsof er even niemand anders meer bestond.”
Zie je het verschil?
Niemand wordt verliefd op een draaiboek. Mensen worden verliefd op verhalen.
Pinterest liegt een beetje tegen jullie.
Ja, ik geef Pinterest gewoon even de schuld. Pinterest heeft ons wijs gemaakt dat een perfecte bruiloft eruitziet als een tijdschrift. Alles klopt. Niemand knoeit. Niemand huilt met uitgelopen mascara. Niemand zegt iets onverwachts. Iedereen kijkt precies op tijd de goede kant op.
Maar dat is geen bruiloft. Dat is een fotoshoot.
En ik weet het, Pinterest is fantastisch hoor. Voor jurken, bloemen en tafelschikkingen. Voor kleurpaletten waarvan je niet eens wist dat ze bestonden. Maar Pinterest laat je vooral foto’s zien.
En een bruiloft is geen foto. Een bruiloft is een gevoel.
Dat gevoel ontstaat niet omdat de bloemen perfect matchen met de servetten. Dat ontstaat doordat je oma ineens schatert om een verhaal dat ze al tien jaar kent. Doordat jullie vrienden elkaar aankijken met die blik van: “Ja hoor… zó typisch hij.” Doordat jullie even iedereen om je heen vergeten terwijl jullie naar elkaar luisteren.
En dat kun je niet pinnen.
Het ergste wat een ceremonie kan zijn?
Niet slecht, te serieus of ongemakkelijk. Vergeetbaar. Dat iedereen na afloop zegt: “Was mooi hoor.” En ze tijdens het dessert alweer vergeten zijn wat er eigenlijk verteld werd.
Dat zou zonde zijn.
Want jullie liefdesverhaal verdient meer dan een beleefd knikje van tante Anja. En het verdient ook niet dat mensen tien jaar later zeggen: “Weet je nog die bruiloft van Kim en Pim? Die hadden echt de mooiste servetten van 2026.”
Als dat gebeurt, wil ik graag weten wie die mensen zijn. 😉
Wat je wel wilt dat mensen over tien jaar nog zeggen: “Weet je nog die ceremonie van Kim en Pim? Ik krijg nog steeds een glimlach als ik eraan terugdenk.”
Want dat is het verschil tussen een mooie ceremonie en een onvergetelijke ceremonie.
Daarom wil ik jullie eigenlijk helemaal niet leren kennen.
Tenminste, niet de versie die in een vragenlijst past. Want dat is precies de fout die bijna ieder bruidspaar maakt. Ze geven mij feiten. En dat is lief. Maar vervolgens krijg ik vaak een lijstje:
We leerden elkaar kennen in 2018.
We houden allebei van Italië.
We hebben een hond.
We houden van lekker eten.
Hartstikke leuk en ook allemaal waar. Maar daar zou ook mijn buurman Willem en zijn vrouw Gerda kunnen staan, die in 2006 verkering kregen.
De feiten maken geen ceremonie. Want we willen geen inwisselbaar. Daar zit jullie liefdesverhaal niet in. Dat zit ergens anders, in de rafelrandjes.
Ik wil weten wie altijd roept:
“Ik ben over vijf minuten klaar.”… en vervolgens een half uur later nog steeds niet klaar is.
Wie altijd spullen koopt omdat ze “nu eenmaal in de aanbieding waren”.
Wie doet alsof hij geen romanticus is, maar stiekem ieder kaartje bewaart.
Wie een discussie wint omdat de ander denkt: “Laat ook maar…””
Dat is helemaal jullie en dat zijn de verhalen die jullie ceremonie eigen maken.
Daarom stel ik soms gekke vragen.
Niet: “Waar hebben jullie elkaar ontmoet?”
Maar: “Wanneer wist je: zonder haar wil ik niet meer wakker worden?”
Niet: “Wat zijn jullie hobby’s?”
Maar: “Waar moet jij altijd stiekem om lachen als je naar hem kijkt?”
Niet: “Vertel iets leuks over elkaar.”
Maar: “Welke gewoonte van haar zou iedereen irritant vinden, behalve jij?”
En dan gebeurt er ineens iets.
Jullie stoppen met antwoorden geven. Jullie beginnen verhalen te vertellen en jullie lachen. Jullie stoppen met feiten. Jullie beginnen over liefde. En niet de Instagram-versie van liefde, maar de rauwe en ongefilterde versie.
Waarin hij jouw theezakje alvast uit het kopje haalt omdat jij dat altijd vergeet. Waarin zij precies weet dat jij chagrijnig bent zonder dat je iets zegt. Waarin jullie ruzie maken over de vaatwasser… en daar vijf minuten later alweer om moeten lachen.
Dus ja…
Ik hoop dat jullie ceremonie een beetje uit de hand loopt. Het hoeft namelijk niet perfect. Het mag een beetje uit de bocht vliegen. Lekker op zijn menselijks.
Zodat iemand onverwacht de slappe lach krijgt. Dat je moeder haar waterproof mascara toch had moeten testen. Dat jullie vergeten dat de fotograaf er is. Dat een grap totaal onverwacht binnenkomt. Dat jullie even vergeten dat er honderd mensen meekijken.
Dat jullie niet bezig zijn met hoe het hoort, maar met hoe het voelt.
Want de mooiste ceremonies zijn niet degene waarbij alles perfect volgens plan gaat. Het zijn de ceremonies waarbij iedereen denkt: “Dit had alleen maar over hen kunnen gaan.”
En als jullie gasten tien jaar later niet meer weten welke bloemen er stonden of welke kleur de servetten hadden… Maar nog precies weten hoe jullie naar elkaar keken? Dan is mijn werk geslaagd. 😉
Meer over trouwambtenaar Mandy
Goeree-Overflakkee
