- En de schoen paste perfect….. - mei 21, 2026
- Want wij zijn elkaars altijd - februari 19, 2026
- Tage wie diesen….. - januari 20, 2026
Midden in het Friese polderlandschap, gelegen aan het Sneekermeer. ligt het piepkleine dorpje Goingarijp. Daar staat een klein smûk kerkje, met een bijzondere naam.
‘Klokkenstoel’ heet het, afgeleid van het uurwerk dat naast het gebouwtje staat en onderdeel van het kerkje is. Daar mocht ik een bijzonder huwelijk sluiten. Een Nederlandse bruid en haar Duitse bruidegom. Een tweetalige ceremonie, in een historisch kerkje.
Vlak voor de kansel stond ik, plechtig achter een hekje, met het bruidspaar vlak bij me. Het tweetalige bruidsgezelschap evenredig verdeeld in de beide schepen van de kerk. Links de Duitstalige gasten, rechts de Nederlanders. Hetzelfde gold ook voor de getuigen. Ieder aan een kant, ingedeeld naar hun eigen taal. Daar zaten ze, links en rechts van mij, een beetje verheven boven de kerkgangers. In dit geval de bruidsgasten. Verschil moest er zijn, zeg ik met een brede glimlach.
Er was eenheid. Zichtbaar, voelbaar, ondanks het taalverschil. Maar mijn toespraak was in twee talen. Moeiteloos bracht ik de ‘Liebesgeschichte’ van het bruidspaar, wisselend van het Nederlands naar het Duits over, aan henzelf maar vooral aan de gasten.
Werd er gelachen aan de rechter zijde, de Nederlandse, dan was er even bij de Duitsers die frons: ‘Waarom lachen ze nu?’ Totdat ik voor de linkerkant verder ging met mijn verhaal in hun taal. Het vloeide allemaal zo mooi over. En het bruidspaar? Ging helemaal op in het verhaal en genoot. Of het nu over de Liefde ging, of über die Liebe, het maakte allemaal niet uit. Liefde is immers universeel!
Tussen die Nederlandse en Duitse regels door was er onze wisselwerking, was er op het juiste moment hun ontspannende reactie op juist die leuke aspecten uit hun liefdesverhaal, waarover ik vertelde. Was er een ontspannen glimlach op hun gezichten. We hoefden verder niets uit te leggen naar elkaar, het paste.
En het bruidsgezelschap? Ze hingen aan mijn Nederlands-Duitse lippen.
Het Ja-woord klonk als een ‘kerkklok’ in de intimiteit van dat historische gebouwtje.
Na afloop van de ceremonie was er onze ‘samen-knuffel’, was er de ontlading. Was er die dankbaarheid van hen. Tige Tank, dat is Fries voor ‘heel erg bedankt’.
En natuurlijk was er een toast op hun geluk met het hele gezelschap. En was er het moment dat het bruidspaar zich daarna even terugtrok op zijn stoere motor, die feestelijk versierd al geparkeerd stond vóór het kerkje, om ergens in die Friese polder naar elkaar hun persoonlijke huwelijksgeloften uit te spreken, zoals zij dat gewenst hadden. Samen en lief. Mooi toch!
Op de foto, die ze mij een week later toezonden schreven ze:’ Heel veel dank voor onze prachtige ceremonie. Deze foto zegt meer dan duizend woorden!’
Ik had geen mooier compliment kunnen ontvangen. Want inderdaad, soms zeggen beelden méér dan woorden.
Je hoeft er beslist geen historische of bijzondere locatie voor te kiezen, voor een echt eigen huwelijksceremonie. Het kan overal als het om de liefde gaat! Of dat nu in je eigen achtertuin is, in een mooi kasteel, of ergens in een hippe strandtent, zelfs een klein kerkje. Het belangrijkste is een trouwambtenaar die jullie liefde kan vertalen en verpakken in een onvergetelijke ceremonie.
Ik weet inmiddels wel genoeg bijzondere ‘lieve’ locaties voor jullie jawoord, dus méér weten?
Neem contact op met mij, dan maken we er samen iets echts onvergetelijks van.
Ria de Groot
‘For unforgettable memories’
Alphen aan de Rijn
